27 آوریل برابراست با ۷ اردیبهشت که روز جهانی گرافیک می باشد. این روز  برای اولین بار در سال 1995 توسط انجمن جهانی طراحان گرافیك  (AGI) به عنوان روز جهانی گرافیك نامگذاری شد.

این روز فرصتی است برای آشنایی بیشتر با مقوله گرافیك به عنوان ابزار و هنری برای ارتباط و فهم عمیق‌تر مسائل و از میان برداشتن فاصله میان انسان‌ها می باشد. در این روز طراحان گرافیك جهان  با برگزاری مراسم‌های گوناگون مردم را با گرافیك بیشتر آشنا می كنند.

اولین بار در دهه 40 و 50 بود كه در پی تلاش‌ها و درخشش طراحان گرافیك ایران در مجامع جهانی زنده‌ یاد مرتضی ممیز و تنی چند از همكارانش از جمله علی‌اصغر معصومی، فرشید مثقالی، آیدین آغداشلو، قباد شیوا و... به فكر تاسیس سندیكای گرافیك ایران افتادند. برگزاری نمایشگاه پنجاه سال گرافیك ایران در سال 1355 را می‌توان از پیامد‌های این جریان و از مهم‌ترین رویداد‌های گرافیك ایران در پیش از انقلاب به‌شمار آورد.

 با آغاز جنبش انقلابی مردم ایران و همچنین وقوع جنگ تحمیلی، طراحی گرافیك ایران نیز بي تاثيرنبود و امروز بخشی از تاریخ گرافیك ایران را پوسترهاي دفاع مقدس و انقلاب شامل می‌شوند. توجه طراحان در این سال‌ها معطوف به موضوعات انقلاب، جنگ تحمیلی و دیگر موضوعات داخلی كشور بود، تا اینكه در سال 1364 اولین تعرفه قیمت‌های طراحی گرافیك در تیراژی محدود چاپ شده تا نشانگر تلاشی باشد كه برای انسجام و نظم دادن به این صنف صورت گرفته است.
تلاش‌های این جمع از طراحان منجر به شكل‌‌گیری اولین سالانه گرافیك ایران در سال 1366 شد كه از آن می‌توان به اولین گرد‌همایی طراحان گرافیك بعد از انقلاب نام برد، برگزاری دومین سالانه و سومین دو سالانه آثار طراحان گرافیك لزوم تشكیل نهاد صنفی را دوباره در اذهان زنده كرد، ابتدا تعاونی تهیه ملزومات گرافیك شكل گرفت و آرام آرام گرافیك به جایگاه واقعی خود در جامعه نزدیك شد، تدریس گرافیك در دانشگاه‌های مختلف و رشد كمی و كیفی آن و تلاش‌های هیات موسس تعاونی همراه با جلب نظر جمعیت قابل توجهی از طراحان گرافیك و یافتن راهكار رسمی و قانونی، باعث شد انجمن صنفی طراحان گرافیك ایران را در مهر‌ماه ١٣٧٦ به ثبت رسانده و تاسیس كنند.
حال بايد ديد كه با اين پيشينه، گرافيك ايران توانسته مفهوم درستي از گرافيك را به جامعه منتقل كند؟

بايد بداينم كه هنر گرافيك تعاملات مردم را در مقوله‌هاي مختلف تسهيل مي‌بخشد. اگر يك جامعه به چنين مساله‌اي بي‌اعتنايي كرده و عناد بورزد و به صورت خصمانه با اين موضوع برخورد نمايد، بي‌ترديد تأثير گرافيك و هر هنر ديگر بسيار كم و سطحي خواهد بود.

متاسفانه گرافيك معاصر ايران در موقعيت بحراني قرار گرفته به طوري كه در كنار گرافيست‌هايي كه از هنرهاي تجسمي و به صورت كاملا تخصصي به اين كار اشتغال دارند، خيل عظيم گرافيست از جاهاي ديگر وارد اين كار شده‌اند. مثلا كساني كه از رشته‌هاي مهندسي و يا فيزيك و... وارد اين كار شده‌اند با كمك گرفتن از امكاناتي مانند كامپيوتر آثاري را خلق مي‌كنند كه ظاهر بصري قانع كننده‌اي دارد ولي باطنا ارزش هنري ندارند.

وجود اين امكانات باعث شده تا هر كس ديگري هم بتواند وارد اين كار شود. در اين وضعيت مغشوش، ما نمي‌توانيم گريبان نهاد خاصي را بگيريم و آن نهاد را مقصر بدانيم.

اميدوارم كه مسوولان امر  به اين موضوع توجه كرده و حمايت بيشتري از اين صنف به عمل بياورند.

منابع: ایكو گرادا، كتاب گرافیك ایران